Ogólne zasady postępowania w zranieniach

Każdą ranę należy spłukać przegotowaną wodą lub wodą utlenioną i – jeśli jest to mała, płytka rana – zalać jodyną. W ranach nieco większych jodyną przeciera się otaczającą skórę. W obu przypadkach nakłada się potem na ranę opatrunek z jałowej gazy. Jeśli z rany obfi­cie wypływa krew, należy ranę natychmiast uszczelnić, nakładając na nią warstwę jałowej gazy w postaci tzw. „peloty” (wałka) i za pomocą opaski gazowej lub lepiej elastycznej wywołując ucisk — przybandażować. W wielu zranieniach natychmiastowe uszczelnienie rany opa­trunkiem uciskowym może mieć znaczenie decydujące dla życia chore­go. Po każdym zranieniu należy udać się do chirurga.

Bardzo niebezpieczne są rany kłute. Chorzy z raną kłutą w każdym przypadku — po zaopatrzeniu prowizorycznym — powin­ni być bezzwłocznie przewiezieni do szpitala na dyżurny oddział chi­rurgiczny.

W ambulatorium lub w szpitalu chirurg po zbadaniu chorego i do­kładnym obejrzeniu rany ustala sposób leczenia oraz celowość lub na­wet konieczność zastosowania odpowiedniej szczepionki albo surowi­cy, np. przeciw tężcowi.

Szczepionki są to preparaty biologiczne zawierające drobnoustroje lub ich przetwory. Po wstrzyknięciu powodują one wytworzenie w organizmie człowieka tzw. odporności swoistej, skierowanej przeciw antygenom w składzie szczepionki, lub odporności nieswoistej, polega­jącej na uczynnieniu sił obronnych organizmu.

Szczepionka przeciwtężcowa jest toksyną niezjadliwą, która powoduje intensywne i długotrwałe wytwarzanie przeciwciał w organizmie człowieka przeciw drobnoustrojom tężca. Każdy chory, któremu wstrzyknięto pierwszą dawkę szczepionki przeciwtężcowej (1 ml), powinien zgłosić się do tej samej przychodni po upływie 4 — 6 tygodni w celu wstrzyknięcia dawki następnej (1 ml) i po dalszych 6 — 12 miesiącach na wstrzyknięcie dawki trzeciej. W ten sposób uzy­skuje się uodpornienie na dalsze 3 — 4 lata. Jeśli po tym okresie zosta­nie zastosowana tzw. dawka przypominająca (1 ml), czynne uodpornie­nie można uzyskać na dalsze 4 lata.

Surowica przeciwtężcowa jest to preparat zawierający go­towe przeciwciała. Jest ona stosowana u ludzi leczniczo i zapobiega­wczo. Surowica przeciwtężcowa otrzymywana jest z krwi koni lub bydła po uodpornieniu wzrastającymi dawkami szczepionki (anatoksyny) lub toksyny tężcowej.

Surowica przeciwtężcowa stosowana jest w każdym przypadku usz­kodzenia ciała, jeśli zachodzi podejrzenie zakażenia zarodnikami tężca — kiedy rana została zanieczyszczona ziemią, nawozem, gdy do tkanki wniknęły ciała obce, w rozległych stłuczeniach z wylewami podskór­nymi, w zadrapaniach lub w większych ranach zadanych przez zwie­rzęta oraz w innych uszkodzeniach.

Surowica przeciwtężcowa powinna być podana możliwie najwcześ­niej, zawsze przed upływem 24 godz., licząc od chwili zranienia.

Decyzję o zastosowaniu szczepionki tężcowej lub surowicy przeciw­tężcowej podejmuje zawsze lekarz.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.