Chirurgia tarczycy

Prawidłowo rozwinięty gruczoł tarczowy, czyli tarczyca, składa się z dwóch płatów i łączącej je położonej pośrodkowo części tzw. węziny lub cieśni. Kształt gruczołu porównać można do litery H. W około 80% przypadków od cieśni odchodzi ku górze wąski wyrostek tzw. płat piramidowy. Przeciętna masa tarczycy u osób doros­łych wynosi 20 — 36 g, długość płatów bocznych 4 — 6 cm, szerokość 2-4 cm i grubość 1,5-2 cm.

Gruczoł tarczowy objęty jest torebką włóknistą, od której do jego wnętrza wnikają przegrody łącznotkankowe, dzielące miąższ na tzw. zraziki (płaciki), złożone zwykle z 20 – 50 pęcherzyków gruczołowych. Ściana pęcherzyków wysłana jest jednowarstwowym nabłon­kiem sześciennym, a ich wnętrze wypełnia koloid.

Powierzchnia prawidłowego gruczołu jest gładka, niekiedy z zazna­czoną zrazikowatością. Normalny gruczoł jest równomiernie miękki; twarda jego spoistość lub obecność wy­czuwalnych guzków przemawiają za zmianą chorobową.

Tarczyca nie jest bezwzględnie ko­nieczna do życia, jednak wydzielane przez nią hormony biorą udział w przemianie materii całego organizmu. Usunięcie tarczycy u osoby dojrzałej powoduje postępujące zaburzenia czynności całego organizmu, dające wyraźne objawy chorobowe. W takich przypadkach konieczne jest zastęp­cze, czyli substytucyjne, leczenie preparatami zawierającymi hormony tarczycy.

Choroby tarczycy mogą zmieniać tylko strukturę gruczołu albo też za­równo jego strukturę, jak i czynność. Nawet przy rozległych zmianach strukturalnych funkcja tarczycy jako całości może pozostać niezmieniona i chory znajduje się w stanie tzw. eutyreozy. Z kolei przy niewielkich zmianach anatomiczno-strukturalnych gruczołu czasami występują ciężkie zaburzenia czynnościo­we tarczycy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.