Nadczynność przytarczyc

Przyczyną pierwotnej nadczynności przytarczyc jest w ok. 80% gruczolak, w 20% przerost i w ok. 1% przypadków rak przytarczyc. Około 10% gruczolaków stanowią gruczolaki mnogie rozwijające się w dwóch lub nawet w czterech przytarczycach.

Operacyjne leczenie nadczynności przytarczyc opiera się na założeniu, że u chorego znajdują się 4 gruczoły. Do podstawowych za­sad postępowania operacyjnego należy odnalezienie wszystkich czte­rech przytarczyc, gdyż zmiany patologiczne w każdej z nich mogą być odrębną przyczyną nadczynności. Ponieważ przytarczyce są bardzo małymi gruczołami i o zmiennych cechach makroskopowych i ponie­waż mogą być umiejscowione w rozległym obszarze od krtani do śród­piersia, operacje przytarczyc należą do najtrudniej­szych i najbardziej precyzyjnych w chirurgii. Zdarza się np. że nad- czynny gruczoł nie zostaje odnaleziony podczas operacji na szyi i musi być poszukiwany w następnej operacji w śródpiersiu po przecięciu mostka.

Gruczolak i gruczolaki mnogie usuwa się podczas operacji w całoś­ci. W przypadku pierwotnego (samoistnego) rozrostu przytarczyc (a dotyczy to wszystkich 4 gruczołów) usuwa się 3 najbardziej powiększo­ne przytarczyce, a z czwartego gruczołu pozostawia taką masę jego tkanki gruczołowej, która wielkością odpowiada jednej zdrowej przy- tarczycy.

Powikłania po operacji przytarczyc są podobne jak po operacji tarczycy (zob. s. 1575). Przy rozległych i uogólnionych zmianach kostnych, po operacji wapń jest wychwytywany przez kości, co prowadzi do znacznego obniżenia jego poziomu w surowi­cy krwi. Objawia się to wzmożeniem pobudliwości nerwowej oraz tężyczką.

Wycięcie całej nadczynnej tkanki przytarczowej usuwa przyczynę tworzenia się kamieni nerkowych (operację przytarczyc wykonuje się przed operacją urologiczną usuwającą kamienie z dróg moczowych), wpływa na zagojenie się wrzodów żołądka i dwunastnicy współistnie­jących z pierwotną nadczynnością przytarczyc, likwiduje przewlekłe zapalenie trzustki lub sprawia, że ma ono przebieg łagodniejszy.

Wtórna nadczynność przytarczyc cechuje się rozrostem wszyst­kich gruczołów przytarczowych i jest procesem wyrównawczym w zabu­rzeniach metabolicznych występujących u chorych z przewlekłą niewy­dolnością nerek (z mocznicą) i w zaburzeniach wchłaniania pokarmu w jelitach. Chorzy z wtórną nadczynnością przytarczyc są leczeni zacho­wawczo. W szczegól­nych jednak przypadkach, gdy występują rozległe zmiany kostne, zła­mania patologiczne, zwapnienia tkanek miękkich i dokuczliwy świąd skóry, jest stosowane leczenie chirurgiczne. Najczęściej leczeniu takie­mu są poddawani chorzy z pełną niewydolnością nerek, utrzymywani przy życiu dzięki zastosowaniu tzw. „sztucznej nerki”.

Trzeciorzędowa nadczynność przytarczyc rozwija się u niektó­rych chorych długotrwale dializowanych z zastosowaniem sztucznej nerki oraz po przeszczepie nerek. Leczenie, wyłącznie operacyjne, po­lega na usunięciu nadczynnej tkanki gruczołowej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.