Nadczynność tarczycy

Zwiększone stężenie hormonów tarczycy we krwi prowadzi do wielu objawów chorobowych oraz zaburzeń fizjologicznych i biochemicznych określonych mianem tyreotoksykozy. Przyczyną tyreotoksykozy może być choroba Gravesa – Basedowa, wole guzkowe nadczynne (tzw. choroba Plummera), przedawkowanie hormonów tarczycy lub niepra­widłowe podawanie jodu albo hormonalna nadczynność niektórych guzów przysadki mózgowej. Najczęściej chirurgicznego leczenia wyma­ga choroba Gravesa — Basedowa i wole guzkowe nadczynne.

Operacyjnie jest leczona nadczynność oporna lub z trudnoś­cią ustępująca w wyniku zastosowanego leczenia zachowawczego oraz nawracająca po jego zakończeniu. Operacyjnego usunięcia wymaga również duże wole powodujące objawy uciskowe oraz schodzące poza mostek. Chirurgicznie leczona jest też w niektórych przypadkach nad­czynność istniejąca w czasie ciąży. Bezwzględnym przeciwwska­zaniem do leczenia operacyjnego jest nadczynność tarczycy dotych­czas nie leczona zachowawczo. Ze względu na zwiększone ryzyko ope­racyjne, nadczynność tarczycy u chorych w podeszłym wieku i ze zmianami płucnymi, sercowymi, nerkowymi oraz wątrobowymi jest le­czona chirurgicznie jedynie przy objawach uciskowych, po odpowied­nim przygotowaniu tych chorych.

Zaletą operacyjnego leczenia nadczynności tarczycy jest natych­miastowe ustąpienie tyreotoksykozy i objawów uciskowych spowodo­wanych przez duże wole, jak również usunięcie możliwych ognisk przemiany nowotworowej. Wadą natomiast jest możliwość rozwoju niedoczynności tarczycy i uszkodzenia nerwu krtaniowego oraz możli­wość wystąpienia tężyczki. Niedoczynność po operacji jest najczęściej objawem przemijającym, natomiast utrzymywanie się nadczynności po operacyjnym leczeniu spotyka się wyjątkowo rzadko.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.