Chirurgia kosmetyczna

Jest to dział chirurgii plastycznej zajmujący się wykonywaniem za­biegów chirurgicznych w celu poprawy wyglądu estetycznego opero­wanych części ciała, który odbiega od przyjętych norm.

Operacje rekonstrukcyjne w obrębie głowy. Ubytek skóry owłosionej głowy, zdarzający się przy oskalpowaniu maszyną ro­tacyjną lub powstały na skutek oparzenia, może być uzupełniony prze­szczepem skóry.

Wywinięte powieki po oparzeniu twarzy są rekonstruowane przy użyciu przeszczepu skóry pełnej grubości. Ubytki powiek powstałe w następstwie wycięcia nowotworu lub urazu rekonstruuje się płatami z sąsiedztwa, np. z okolicy skroniowej, a spojówkę oka odtwarza się przeszczepem śluzówki jamy ustnej.

Częściowe ubytki skóry nosa są odtwarzane przeszczepem skóry, natomiast pełnej grubości tkanki nosa — przeszczepem płata skórno-tłuszczowego z ramienia lub z czoła, a przy ubytku całego nosa — płata rurowatego uprzednio przygotowanego na powłokach brzusz­nych. Są to operacje wieloetapowe. Etap przeniesienia przygotowanej tkanki z ramienia na nos wymaga unieruchomienia chorego na okres 3 tygodni z kończyną górną w styczności z głową.

Małżowinę uszną rekonstruuje się metodą kilkuetapową. Po­czątkowo przeszczepia się pod skórę okolicy małżowinowej odpowied­nio ukształtowaną chrząstkę z własnego łuku żebrowego. Następnie oddziela się fragment skóry z wgojoną chrząstką i uzupełnia się uby­tek skóry przeszczepem skóry pośredniej grubości. Ostateczną modela- cję tkanek wykonuje się po kilku miesiącach.

Rekonstrukcja sutka u kobiet po operacji z powodu nowotworu może być wykonana drogą wszczepienia protezy silastikowej pod mię­sień tej okolicy lub w sposób bardziej złożony — metodą uzupełnienia ubytku tkanek przymieszczonym płatem skórno-mięśniowym z okolicy łopatkowej, z równoczesnym wszczepieniem protezy.

Operacje rekonstrukcyjne w obrębie ręki polegają na uzupełnie­niu najistotniejszych struktur anatomicznych niezbędnych do czyn­ności rąk. Kciuk odtwarza się przemieszczając palec wskazujący w ta­ki sposób, aby mógł spełniać czynność chwytną wraz z pozostałymi palcami. Można również odtworzyć go przeszczepiając kości i płat ru­rowaty, ale metoda ta i jej efekty są mniej korzystne. Obecnie coraz częściej stosuje się przeszczepianie palca albo palców ze stopy w celu uzupełnienia brakującego kciuka lub pozostałych palców ręki. Ciąg­łość przeciętego nerwu ręki odtwarza się przez bezpośrednie zespole­nie jego końców, a jeśli jest to niemożliwe (ubytek), stosuje się prze­szczep nerwu. Rekonstrukcja ścięgna w uszkodzonej ręce pozwala przywrócić precyzyjne jej ruchy, a w najgorszym razie — zdolność chwytną.

Operacje naprawcze. Pojęciem tym określa się zabiegi mające na celu poprawę wyglądu różnych części ciała. Są to najczęściej operacje wykonywane ze względów natury estetycznej — stąd określenie chirur­gia kosmetyczna, chirurgia estetyczna. Do takich operacji zalicza się operacje na twarzy. Mogą one obejmować całą twarz i szyję, np. w przypadku zmarszczek, lub tylko fragmenty twarzy, np. po­wieki czy nos (zmiana kształtu nosa).

Do operacji naprawczych zalicza się również operacje sutków w przypadku ich opadnięcia, wiotkości lub też niedorozwoju gruczo­łów piersiowych. Operacje korekcyjne powłok brzusz­nych są wykonywane w celu wycięcia nadmiaru opadającej skóry i tkanki podskórnej, co zdarza się po gwałtownym schudnięciu lub po ciążach.

Poprawione chirurgicznie mogą być również blizny powstałe w wyniku urazów lub przebytych operacji, jeśli są wyraźnie szpecące i jeśli leczenie farmakologiczne lub rehabilitacyjne nie poprawiło ich wyglądu. Mimo że technika chirurgii plastycznej ma „zapewnić” jak najmniej widoczne następstwa przebytych operacji, to jednak po każ­dej ingerencji chirurga zawsze pozostaje blizna.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.