Oparzenia

Współczesne aktywne, miejscowe leczenie oparzeń głębokich polega na usunięciu tkanek martwiczych i pokryciu ran wolnymi przeszcze­pami skóry pośredniej grubości, najczęściej siatkowymi. Przy bardzo rozległych oparzeniach – w związku z tym przy niedostatecznej ilości przeszczepów własnopochodnych – rany pokrywane są przeszczepami obcopochodnymi, tj. pochodzącymi od innych osób (alogennymi) lub od świni (ksenogennymi); przeszczepy te są stopniowo wymieniane na przeszczepy własnopochodne. Przeszczepy obcopochodne stwarzają op­tymalne warunki do przyjęcia przeszczepów własnej skóry, gdyż poz­walają zmniejszyć liczbę (odsetek) powikłań wynikających z zakaże­nia rany oparzeniowej i tym samym skracają czas leczenia.

Obrzęk limfatyczny kończyn

Jak dotąd nie istnieje skuteczne przyczynowe leczenie obrzęków limfatycznych. W leczeniu chirurgicznym stosuje się natomiast trzy grupy metod. Są to:

1) Operacje polegające na wycięciu tkanek, w których powstaje obrzęk limfatyczny: operacja Sistrunka polega na możliwie najszerszym wycię­ciu – w okolicy obrzęku limfatycznego – skóry, tkanki podskórnej i powięzi, aby zmniejszyć maksymalnie masę kończyny;

operacja Charlesa jest to radykalne wycięcie powierzchow­nych tkanek objętych obrzękiem limfatycznym, a więc skóry, tkanki podskórnej i powięzi, i pokrycie ubytków wolnymi przeszczepami skóry lub — w zmodyfikowanym postępowaniu — ponowne wszycie wyciętego płata po usunięciu z niego tkanki podskórnej i powięzi;

operacja Kondoleona polega na wycięciu w dwóch eta­pach pasm tkanki podskórnej i powięzi po stronie przyśrodkowej i bocznej uda.

2)  Operacja pogrążonego płata, czyli operacja Thompsona. Operacja ta polega na wytworzeniu w 2 etapach 2 długich płatów skórno-podskórnych, które preparuje się na bocznej i przyśrodkowej powierzchni uda i podudzia. Pozbawione naskórka brzegi płatów zwija się i przemieszcza do przestrzeni międzymięśniowych, w których zostają przyszyte do mięśni. Operacja ta, wg autora, spełnia rolę operacji „wycinających”, stwarza warunki do wykształce­nia się połączeń powierzchownego układu chłonnego z głębokim i – poprzez wpływ obkurczających się mięśni kończyny na przemieszczone powierzchowne naczynia chłonne — ułatwia w nich krążenie.

3) Operacje polegające na stworzeniu zespoleń limfatyczno-limfatycznych i limfatyczno-żylnych.

Najlepsze wyniki uzyskuje się przy stosowaniu operacji Charlesa i Thompsona.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.