Oparzenia

Oparzenia powłok (skóry) są typowym i najczęstszym obraże­niem u dzieci w pierwszych czterech latach życia. Po 4 r. życia ich częstość gwałtownie maleje, zwiększa się natomiast liczba złamań. Dziecko przeważnie (ponad 95% przypadków) ściąga na siebie naczy­nie z gorącym płynem: wodą, herbatą lub kawą, zupą itp. Zdarzają się też oparzenia po włożeniu dziecka do zbyt gorącej kąpieli lub gdy dziecko usiądzie na maszynkę elektryczną. Oparzenia prądem elek­trycznym lub ogniem występują częściej u dzieci starszych. W olbrzy­miej większości przypadków winę ponoszą opiekunowie, którzy nie do­pilnowali dziecka i nie przewidzieli możliwości oparzenia (zwykły brak wyobraźni).

Najprostszy podział wyróżnia trzy stopnie oparzenia: 1° — ru­mień, 11° — rumień i pęcherze lub skóra pozbawiona naskórka (częś­ciowe uszkodzenie skóry), 111° — skóra blada lub zwęglona, zniszczona na całej głębokości, często także z tkankami głębszymi. Określenie głębokości oparzenia może początkowo sprawiać trudności. W oparze­niu prądem elektrycznym uszkodzenie tkanek głębszych jest znacznie rozleglejsze, niż wynika to ze zmian na skórze.

Oparzenie jest rozległą raną, przez którą bakterie bez trudu wnikają do organizmu, a uszkodzone tkanki stanowią doskonałe podłoże dla ich rozwoju. Oparzenie, zwłaszcza rozległe, jest ciężką chorobą całego organizmu i stanowi zagrożenie dla życia dziecka. Noworodki z opa­rzeniem zaledwie 5% powierzchni ciała mogą zareagować ciężkim wstrząsem.

Pierwsza pomoc polega na natychmiastowym zdjęciu ubrania i ochłodzeniu rany przez polanie zimną wodą. Nie zdejmuje się ubra­nia, gdy paliło się ono na dziecku, tylko polewa się je wodą. Takie po­stępowanie zapobiega przenikaniu ciepła do tkanek głębiej leżących i obniża stopień oparzenia. Po ochłodzeniu skóry, co następuje po kil­kudziesięciu sekundach, należy dziecko zawinąć w czyste prześcierad­ło i w koc, aby ochronić organizm przed utratą ciepła. Jeżeli dostępny jest jałowy opatrunek, należy położyć go na ranę.

Leczenie. Większość oparzeń u dzieci wymaga leczenia szpitalne­go, każde zaś powinno być obejrzane przez lekarza. Leczenie polega na podawaniu leków przeciwbólowych, co pomaga zwalczać wstrząs oparzeniowy i zmniejsza cierpienie dziecka, oraz na nałożeniu jałowe­go opatrunku ochronnego. W rozległych oparzeniach i u małych dzie­ci stosuje się płyny dożylnie w celu zwalczenia wstrząsu i wyrównania strat płynu przez ranę oparzeniową. Bardzo często podaje się antybio­tyki, które zapobiegają rozwojowi zakażenia. Po opanowaniu wstrząsu oparzeniowego jest ono największym niebezpieczeństwem i najczęstszą przyczyną zgonu (posocznica). Bardzo ważne jest inten­sywne żywienie wzmacniające odporność dziecka. W okresie później­szym często stosuje się przeszczepy naskórkowe (pobrane ze zdrowej skóry) zmniejszające powierzchnię rany i przyspieszające gojenie. W rozległych oparzeniach jest to jedyny sposób umożliwiający uratowa­nie dziecka. Już we wczesnym okresie oparzenia i przez cały czas le­czenia konieczna jest rehabilitacja fizyczna i psychiczna. Głębokie oparzenia, zwłaszcza twarzy i rąk, wymagają zabiegów odtwórczych (chirurgia plastyczna).

Zapobieganie oparzeniom polega na przewidywaniu możliwoś­ci oparzenia i likwidowaniu warunków, które temu sprzyjają. Znaczną rolę spełnia tutaj wzrost stopy życiowej i poprawa warunków socjal­nych oraz stała akcja uświadamiająca przez środki masowego przeka­zu, głównie radio i telewizję.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.