Złamania i zwichnięcia u dzieci

Złamania kości długich. Do najczęstszych złamań kończyn u dzie­ci należą złamania: kości przedramienia, obojczyka, nadkłykciowe kości ramienia oraz złamania kości uda i podudzia. Są one wywołane upadkami z wysokości, wypadkami komunikacyjnymi lub zwykłym przewróceniem się. Złamania kości długich mogą być poprzeczne, z przemieszczeniem odłamów do boku lub skróceniem, oraz skośne albo spiralne. Ponadto mogą być otwarte lub zamknięte, tzn. z przerwa­niem lub bez przerwania ciągłości powłok (skóry). Przy złamaniach otwartych następuje zakażenie tkanek otaczających.

Objawy. Po urazie występuje silny ból w miejscu złamania, trud­ności poruszania kończyną, obrzęk, przeważnie z rozległym wylewem krwi do tkanek miękkich otaczających miejsce złamania oraz defor­macja lub skrócenie kończyny.

Leczenie zależy od rodzaju złamania. Może być zachowawcze, operacyjne lub za pomocą wyciągów. Leczenie zachowawcze polega na zestawieniu złamanych kości w prawidłowe położenie, a na­stępnie na założeniu opatrunku gipsowego unieruchamiającego koń­czynę. Zabieg ten zwykle wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Stosu­je się go w olbrzymiej większości przypadków. Leczenie opera­cyjne jest stosowane tylko wtedy, gdy nie udaje się nastawić złama­nia. W czasie operacji zestawia się kości w prawidłowym ustawieniu i ustala odłamy przy użyciu śrub, drutów lub gwoździ.

Trzecim sposobem leczenia są tzw. wyciągi pośrednie lub bezpośrednie (często stosowane u dzieci). Kończyna jest rozcią­gana przy użyciu systemu bloków i linek, a złamanie nastawia się sa­mo. Wyniki leczenia są dobre.

Złamania miednicy należą do ciężkich złamań, często z towarzy­szącymi obrażeniami innych narządów. Dochodzi do nich przy upadku z dużych wysokości, w wypadkach samochodowych (dostanie się pod koła pojazdu) albo w następstwie przyciśnięcia i przygniecenia. Pę­knięcia i złamania kości miednicy mogą przebiegać w różnych kierun­kach, ale najczęściej są to rozerwania w miejscach fizjologicznie słab­szych, takich jak np. spojenie łonowe.

Objawem złamania jest ból, trudności lub niemożliwość chodze­nia, obrzęki i wylewy krwawe w miejscu złamania. Ciężkim urazom miednicy z rozerwaniem obręczy biodrowej mogą towarzyszyć uszko­dzenia jelita grubego, pęknięcie pęcherza moczowego, pochwy lub cewki moczowej.

Leczenie izolowanego złamania miednicy jest zachowawcze, z unieruchomieniem kilkutygodniowym w łóżku, w rynienkach gipso­wych lub w hamakach. Rozerwania lub zmiażdżenia połączone z ob­rażeniami narządów wewnętrznych wymagają leczenia operacyjnego oraz rekonstrukcji narządów — zeszycia jelita, cewki moczowej lub pęcherza.

Złamania kręgosłupa. Dochodzi do nich najczęściej przy upadku z wysokości lub w wypadkach komunikacyjnych. Ciężkie złamania z przemieszczeniem trzonów kręgowych mogą doprowadzić do ucisku rdzenia albo nawet do jego przerwania. Ucisk lub przerwanie rdzenia rzadko są odwracalne i u dzieci z takimi obrażeniami występują pora­żenia kończyn dolnych z nietrzymaniem moczu i stolca. Doprowadza to do zakażenia układu moczowego i ciężkich uszkodzeń nerek.

Leczenie złamania kręgosłupa bez objawów ucisku rdzenia jest zachowawcze i polega na leżeniu na twardym i równym podłożu. Wcześnie zakłada się specjalne gorsety usztywniające kręgosłup. Przy ucisku odłamu kostnego na rdzeń leczenie jest operacyjne i polega na odbarczeniu rdzenia (usunięcie łuków kręgu lub inne). Dalsze leczenie jest zachowawcze. Rehabilitacja jest niezbędna.

Złamania żeber u dzieci należą do złamań dość rzadkich ze wzglę­du na elastyczność części chrzęstnych żeber. Objawiają się bólem podczas oddychania i bolesnością w miejscu złamania.

Leczenie jest zachowawcze i polega na założeniu opatrunków plastrowych ograniczających ruchomość jednej polowy klatki piersio­wej. Ogranicza się aktywność fizyczną dziecka i podaje leki przeciw­bólowe.

Złamanie obojczyka objawia się niemożnością uniesienia ręki po stronie złamania, bólem i bolesnością uciskową obojczyka. Le­czenie zachowawcze polega na unieruchomieniu obojczyka w opatrunku gipsowym na okres 3 tygodni. Leczenie operacyjne stosuje się tylko wtedy, gdy odłamy uciskają na naczynia krwionośne lub splot ramienny (bardzo rzadkie). Złamania obojczyka u nowo­rodków leczy się założeniem miękkiego opatrunku unieruchomiającego na ok. 12 dni.

Zwichnięcia występują u dzieci rzadziej niż u dorosłych. Najczęś­ciej dochodzi do zwichnięć w stawach palców rąk (przeważnie kciu­ka), w stawie biodrowym, kolanowym, łokciowym, barkowym lub krę­gów szyjnych. Objawami są: ból w okolicy stawu, ograniczenie lub zniesienie ruchów, przymusowe ustawienie kończyny, obrzęk, znieksz­tałcenie zarysu stawu. Rzadko dochodzi do uszkodzenia nerwów lub naczyń. W zwichnięciu (a najczęściej nadwichnięciu) kręgów szyjnych występuje ból, zniesienie ruchów i przymusowe ustawienie głowy w stosunku do tułowia.

Leczenie polega na nastawieniu, najczęściej zachowawczo, prze­ważnie w znieczuleniu ogólnym. Nadwichnięcie kręgów szyjnych leczy się wyciągiem za głowę.

Podwichnięcie główki kości promieniowej. Jest to niezupełne zwichnięcie. Występuje u dzieci do 3 r. życia w wyniku silnego po­ciągnięcia za rączkę. Dziecko nie zgina ręki w stawie łokciowym z po­wodu bólu. Występuje bolesność stawu łokciowego.

Leczenie polega na nastawieniu podwichnięcia i założeniu temb­laka na 3 – 4 dni.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.