CHIRURGICZNE LECZENIE OTYŁOŚCI

Podstawową metodą leczenia otyłości jest leczenie za­chowawcze. Ponieważ jednak nawet najbardziej prawidłowe i dłu­gotrwałe leczenie zachowawcze przez stosowanie odpowiedniej diety, leków oraz prowadzenie określonego trybu życia jest u niektórych chorych nieskuteczne, podjęto próby leczenia operacyjnego.

Leczenie chirurgiczne otyłości, wprowadzone przez chirurgów ame­rykańskich, a stosowane już i w innych krajach (liczba zoperowanych sięga wielu tysięcy), może być obecnie przeprowadzone tylko u nie­licznych starannie wybranych chorych. Wyniki tego leczenia będzie można ocenić dopiero za kilka lub kilkanaście lat.

Do operacji mogą być kwalifikowani chorzy w wieku 20 – 60 lat, u których stwierdzono: a) 70-100% nadwagi, b) nieskuteczność długo­trwałego i właściwego leczenia zachowawczego, c) powikłania będące następstwem znacznej otyłości. Operacja jest bezwzględnie przeciw­wskazana, jeśli przyczyną otyłości są zaburzenia hormonalne.

Spośród wielu proponowanych operacji największe nadzieje budzą wykonywane coraz częściej zabiegi zmniejszające pojemność żołądka, tzw. gastroplastyka, oraz wagotomia całkowita. Gastroplastykę można wykonać dwiema metodami. Pierwsza polega na całkowitym przecięciu żołądka i wykonaniu wąskiego zespolenia pomiędzy dwoma wytworzonymi zbiornikami. W drugiej natomiast wytwarza się dwa zbiorniki poprzez przewiązanie żołądka na grubej sondzie nie- wchłanialną taśmą. W obu metodach żołądek dzieli się na dwie części, przy czym pojemność górnego zbiornika wynosi jedynie 60 do 150 ml, a średnica połączenia 7 do 14 mm. Gastroplastyka powodu­je powstanie zespołu małego żołądka, co zmusza osob opero­waną do znacznego ograniczenia ilości przyjmowanych pokarmów. Mała średnica przejścia między górnym i dolnym zbiornikiem skłania ponadto chorego do dłuższego i dokładniejszego przeżuwania pokar­mów. Już mały objętościowo posiłek daje uczucie sytości, a zbyt obfity może nawet spowodować nudności lub wymioty. W rezultacie zabiegu dochodzi do mobilizacji nagromadzonych w przeszłości rezerw energe­tycznych (tkanka tłuszczowa) i spadku masy ciała.

Wagotomia jest operacją stosowaną w leczeniu choroby wrzodo­wej dwunastnicy (zob. s. 1508). Oceniając wyniki tej operacji stwier­dzono, jako objaw uboczny, spadek masy ciała lub trudności w utrzy­maniu masy należnej. Opierając się na tych spostrzeżeniach, zastoso­wano tę metodę do leczenia otyłości. Przecięcie obu nerwów błędnych powoduje atonię żołądka, czyli osłabienie jego czynności rucho­wej, co w następstwie doprowadza do zalegania treści pokarmowej. Przyjęty posiłek może pozostawać w żołądku nawet do 24 godz. Osoba po takiej operacji’ ma w tym czasie poczucie pełności i sytości, co w sumie ogranicza ilość przyjmowanych pokarmów i doprowadza do uje­mnego bilansu energetycznego.

Chirurgiczne leczenie otyłości nie może być powszechnie stosowane.” Powinno być podejmowane tylko wyjątkowo, u nielicznych chorych z krańcową otyłością, u których zawiodły wszelkie metody leczenia die­tetycznego oraz leczenie farmakologiczne. W żadnym jazie nie może być podejmowane ze względów kosmetycznych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.