ORTODONCJA

Ortodoncja, zwana też ortopedią szczękową, zajmuje się zaburzeniami (wadami) rozwojowymi (wrodzonymi) i nabytymi układu stomatognatycznego (narządu żucia) i wynikającymi z nich na­stępstwami. Nowoczesna ortodoncja kładzie nacisk na zapobieganie wadom oraz na wczesne ich wykry­wanie i leczenie. Do uszkodzeń mo­że dojść także w czasie porodu lub po urodzeniu i wtedy są to wady nabyte.

Wady narządu żucia występują u ok. 40 — 50% dzieci w wieku przed­szkolnym i 50 — 70% dzieci w wie­ku szkolnym. Wady te narastają z wiekiem. Wady wrodzone i nabyte w zależności od tego, jakich części układu stomatognatycznego doty­czą, dzieli się na wady twarzowo-szczękowe, wady zgryzowe, wa­dy zębowe.

Stwierdzenie i określenie wady twarzowo-szczękowo-zgryzowej wy­maga wnikliwych badań oraz po­równania z wzorcem uznanym za prawidłowy. Pojęcie wzorca należy rozumieć jako sumę wielu norm biologicznych, tj. cech spotyka­nych u większości osobników danej populacji. Normy te zostały opracowane dla poszczególnych grup wie­kowych, płci, ras oraz obszarów geograficznych i są przez specjalistów systematycznie weryfikowane.

Przyczyny występowania wad są różne i zależą od: szkodliwości czynnika wywołującego, czasu, w jakim czynnik ten działał, oraz od długości okresu działania szkodliwych wpływów.

Wrodzone wady rozwijają się w życiu płodowym, w łonie matki. Mogą one być przekazywane dziedzicznie lub też mogą być skut­kiem uszkodzenia materiału genetycznego w już powstałych komór­kach, np. w wyniku choroby zakaźnej, zakażenia. Do wad wrodzonych należą np.: zespół żuchwowo-twarzowy, zespół obojczykowo-czaszkowy, mongolizm.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.