Zęby i przyzębie

Całkowicie wykształcony i uformowany ząb anatomicznie składa się z: korony, szyjki oraz korzenia lub korzeni. Morfologicznie zbudo­wany jest (idąc od warstw zewnętrznych): ze szkliwa, zębiny, a w częś­ci korzeniowej z cementu. Jamę zęba (komorę) wypełnia miazga.

Każdy ząb zawieszony jest w zębodole wykształconym w kości wyrostków zębodołowych szczęki i części zębodołowej żuchwy. Wyróżnia się stawy zębowo-dołowe utwo­rzone przez kolejną tkankę narządu stomatognatycznego – ozębną. Włókna ozębnej biegną pomiędzy cemen­tem korzenia a ścianą kost­ną zębodołu.

W narządzie żucia wyróż­nia się także przyzębie. Terminem tym określa się: dziąsło okalające ząb wokół szyjki, ozębną, okostną, kość wyrostka zębodołowego i ce­ment korzeniowy. Przyzębie jest jednostką morfologiczno-czynnościową; jego roz­wój wiąże się ściśle z uksz­tałtowaniem się zębów.

Zawiązki korony zębów tworzą się w życiu płodo­wym, natomiast korzeni już po urodzeniu się dziecka. Procesy formowania i mineralizacji (wapnienia) tkanek zęba mają wpływ na przesuwanie się zawiązków w kierunku powierzchni wyrostków zębodołowych.

Następną fazą w rozwoju jest współzależne kształtowanie się koron zębów stałych i resorpcja (rozsysanie) korzeni zębów mlecznych. Rów­nocześnie z wyraźnie postępującą resorpcją korzeni siekaczy mlecz­nych zaczyna się mineralizacja korzeni drugich zębów trzonowych mlecznych. Dzieje się tak dlatego, że zęby te są wymieniane przez stałe zęby przedtrzonowe.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.