Choroba Buergera

Choroba Buergera, czyli przewlekłe zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, charakteryzuje się licznymi, odcin­kowymi niedrożnościami tętnic kończyn dolnych. Zmiany występują w małych tętniczkach palców stopy oraz podudzia i dotyczą zwykle młodych mężczyzn, przeważnie palących duże ilości papierosów. Choroba Buergera stanowi jedynie 1-2% wszystkich chorób tętnic, a to, co się na ogół określa tym mianem, jest prawie zawsze miaż­dżycą tętnic.

Przyczyny choroby Buergera nie są znane. Na rozwój jej. wpływa wiele czynników, wśród których znaczną rolę odgrywa palenie tytoniu, zaburzenia krzepnięcia krwi, zjawiska alergiczne oraz zakażenie, a po­nadto praca w zimnie i wilgoci, niehigieniczne warunki mieszkaniowe oraz niedostateczne i nieregularne odżywianie się.

Objawy. Choroba rozpoczyna się zwykle znacznym niedokrwieniem części obwodowych kończyn, najczęściej stopy, z bólami spoczynko­wymi i szybko rozszerzającą się martwicą, ograniczoną do palców. Chromanie przestankowe, które bywa pierwszym obja­wem, zwykle jest wynikiem „palenia” lub drętwienia stopy. Często dolegliwości spowodowane niedokrwieniem poprzedzone są zapale­niem żył.

Postęp choroby bywa różny w poszczególnych odcinkach tętnic, a zmiany mogą być niesymetryczne. Okresy poprawy zdarzają się na przemian z okresami pogorszenia. Pogorszenie zwykle łączy się z powrotem do nałogu palenia.

Zapobieganie i leczenie. Bezwzględnym warunkiem zatrzymania dalszego rozwoju choroby jest zaprzestanie palenia tytoniu. Ponadto niezbędne są: 1) stałe, systematyczne współdziałanie z lekarzem, 2) zmiana dotychczasowych niekorzystnych warunków pracy i niehigie­nicznego trybu życia, 3) odpowiednie ćwiczenia fizyczne, systema­tyczne, przedłużane spacery i inne ćwiczenia sprawnościowe w okre­sach poprawy, natomiast w czasie zaostrzenia choroby znaczne ich ograniczenie, 4) wyjątkowo staranne pielęgnowanie kończyn i unika­nie najmniejszych urazów.

Leczenie zachowawcze w okresie zaostrzeń polega na stoso­waniu środków przeciwbólowych, uspokajających, rozszerzających na­czynia, zmniejszających krzepliwość krwi. W razie braku poprawy sto­sowane jest leczenie operacyjne — sympatektomia, po której niekiedy może wystąpić długi okres poprawy. Amputacja palców stóp, a później i podudzi jest wykonywana w przy­padkach bezwzględnie koniecznych i, co jest znamienne, przeważnie u chorych, którzy nie zaprzestali palenia tytoniu lub powrócili do tego nałogu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.