Postacie miażdżycowego niedokrwienia kończyn

Niedrożność końcowego odcinka aorty i tętnic biodrowych, zwana zespołem Leriche’a, występuje u 10 — 30% chorych z niedokrwieniem kończyn dolnych. Charakterystycznym objawem jest łatwe męczenie się kończyn podczas chodzenia bez typowego chromania przestankowego, znaczne osłabienie siły mięśniowej i zani­ki mięśni kończyn dolnych oraz stale utrzymujące się zblednięcie skó­ry, szczególnie wyraźne na stopach. U mężczyzn występują zaburzenia wzwodu spowodowane zmniejszonym dopływem krwi do członka. Przebieg choroby jest długotrwały. Wyraźne objawy niedokrwie­nia, tzn. chromanie i zmiany troficzne, zjawiają się dopiero po 3 —5 la­tach. Mimo że jest to wysoka niedrożność, chromanie dotyczące poślad­ków lub bioder obserwuje się rzadko, przeważnie występują* bóle w łydkach, jak w niedrożności tętnicy udowej i tętnicy podkolanowej. Pogorszenie jest zwykle związane z dodatkowym powstaniem niedroż­ności w tętnicach udowych i podkolanowych.

Niedrożność tętnicy udowej i tętnicy podkolanowej, czyli nie­drożność udowo-podkolanowa. Ta postać miażdżycy tętnic kończy­ny dolnej zdarza się najczęściej i dotyczy 70% chorych. Zmiany rozpo­czynają się przeważnie w odcinku leżącym tuż powyżej stawu kolano­wego i rozprzestrzeniają się zarówno w górę, jak i w dół. Stopniowo pojawiają się wszystkie charakterystyczne cechy niedokrwienia, a po­stęp choroby jest znacznie szybszy niż w niedrożności końcowego od­cinka aorty i tętnic biodrowych. Rozwój niedokrwienia bywa przeważ­nie etapowy, z charakterystycznymi okresami poprawy pozornie świadczącymi o zatrzymaniu choroby. Ból, pojawiający się w czasie chodzenia, tj. chromanie przestankowe, pozwala przejść jedynie odleg­łość 300 — 500 m, która w miarę rozwoju choroby stopniowo skraca się.

Niedrożność tętnicy udowej dotyczy zwykle jednej kończyny, dopie­ro po różnie długim czasie trwania choroby zjawiają się identyczne ob­jawy w drugiej kończynie dolnej.

Niedrożność obwodowa, czyli niedrożność tętnic podudzia, zda­rza się u 8 -10% chorych z miażdżycą tętnic kończyn dolnych. Wystę­puje przeważnie u osób młodych. U ludzi starszych zwykle współistnie­je z cukrzycą. Często pierwszym objawem, który sprowadza chorego do lekarza, jest ból spoczynkowy lub owrzodzenie palca. Ból pojawia­jący się w czasie chodzenia jest umiejscowiony w stopie lub w pal­cach; przeważnie bywa odczuwany jako drętwienie.

Niedrożność wielopoziomowa. Miażdżyca tętnic jest chorobą po­stępującą i dlatego po kilku latach, niezależnie od pierwotnego umiejscowienia zmian, zwężenia i niedrożności występują w wielu od­cinkach tętnic kończyn dolnych. Niedrożność wielopoziomowa, będą­ca wyrazem największego zaawansowania miażdżycy, powoduje najpo­ważniejsze niedokrwienie. Objawia się to najczęściej wyraźnym pogor­szeniem niedokrwienia kończyny u chorego, który dotychczas odczu­wał jedynie dolegliwości związane wyłącznie np. z istniejącą już nie­drożnością końcowego odcinka aorty albo tętnic udowych. Roko­wanie i wyniki leczenia są niepewne i zwykle gorsze niż w in­nych postaciach niedrożności.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.