Zapobieganie

Ponieważ próby leczenia zaawansowanej miażdżycy nie przynoszą pożądanych wyników, coraz więcej uwagi poświęca się jej zapobiega­niu. Zapobieganie polega na unikaniu czynników szczególnie usposa­biających do powstawania zmian miażdżycowych. Do czynników tych zalicza się: nieracjonalne żywienie i małą aktywność fizyczną, a po­nadto nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cholesterolu we krwi, otyłość, palenie tytoniu oraz nieracjonalny tryb życia odbiegają­cy w sposób wyraźny od nakazów nowoczesnej medycyny i higieny.

Zapobieganie miażdżycy należy rozpocząć już w młodym wieku, po­nieważ choroba ta przez długie lata może przebiegać bezobjawowo, a najczęściej ujawnia się już w średnim wieku.

Pomimo niepełnej znajomości istotnych przyczyn powodujących miażdżycę, przyjmuje się, że przestrzeganie podstawowych zasad w ży­ciu codziennym może opóźnić chorobę, a nawet jej zapobiec. Oto te zasady:

Kontrola lekarska jest pierwszym krokiem w zapobieganiu miaż­dżycy. Ma ona na celu ocenę ogólnego stanu zdrowia badanego i daje możliwość wczesnego wykrycia dyskretnych objawów choroby. Kon­trolne badania osób z potencjalnym zagrożeniem miażdżycą powinny odbywać się dwa razy w roku.

Odżywianie. Na podstawie licznych badań wiadomo, że rozwój miażdżycy w dużym stopniu zależy od sposobu odżywiania. Dieta przeciwmiażdżycowa dla osób z należną masą ciała polega na ła­godnym ograniczeniu kalorii oraz na odpowiednim doborze po­karmów, dla ludzi z nadwagą zaś, na znacznym zaostrzeniu reżimu odżywiania.

Dieta powinna być pełnowartościowa, tzn. zawierać dostateczną ilość białka, tłuszczów i węglowodanów, witamin i składników mine­ralnych. Ludzie otyli muszą stosować dietę ubogoenergetyczną oraz zwiększyć wysiłek fizyczny. Najwłaściwsze jest umiarkowane ograni­czenie spożycia pokarmów, tj. energii do 1000 kcal (ok. 4187 kJ) dla osób pracujących w pozycji siedzącej oraz do 1500 kcal (ok. 6280 kJ) dla osób pracujących fizycznie (zob. też Choroby wewnętrzne, Zapobie­ganie miażdżycy, s. 639). Inne metody leczenia są stosowane tylko w szczególnych przypadkach. Kuracje odchudzające zawsze należy prze­prowadzać pod kontrolą lekarza.

Aktywność fizyczna. Przyjmuje się, że aktywność fizyczna męż­czyzny powinna wyrażać się co najmniej 7 km marszem dziennie, a ko­biety — 5 km. Zamiast marszu zalecane mogą być inne formy ćwiczeń fizycznych, stanowiące równoważnik wyżej podanego wysiłku. Wska­zania te dotyczą ludzi, którzy nie pracują fizycznie.

Marsze i zwiększenie aktywności fizycznej zalecane są również cho­rym z objawami niedokrwienia kończyn dolnych. Chodzenie i odpo­wiednie ćwiczenia fizyczne zapobiegają nadwadze i korzystnie wpły­wają na rozwój krążenia obocznego. Zależnie od zaawansowania cho­roby, spacer powinien trwać 30 — 60 min i powinien odbywać się 2 — 3 razy dziennie. Osoby starsze powinny chodzić z szybkością 60 kroków na minutę, młodsze — do 100 kroków na minutę. Należy zatrzymywać się przed wystąpieniem bólu w kończynie. W miarę ewentualnej popra­wy wskazane jest powiększenie odcinka przebywanej drogi.

Zalecana jest codzienna gimnastyka, przysiady, zginanie kończyn w stawach kolanowych i biodrowych, stawanie i chodzenie na palcach, chodzenie na piętach, unoszenie i opuszczanie nóg.

Ćwiczenia usprawniające należy wykonywać systematycznie. Po­winny one stać się stałym nawykiem. Często nagłe pogorszenie stanu kończyny bywa następstwem zaprzestania ćwiczeń.

W związku z możliwością wystąpienia powikłań, wszelkie ćwiczenia gimnastyczne można wykonywać tylko na zlecenie lekarza.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.