Zatory tętnicze

Zator tętniczy powstaje na skutek nagłego zamknięcia światła tętni­cy czopem przyniesionym z prądem krwi. Jest to najczęściej skrzepli- na oderwana z lewego przedsionka chorego serca.

Zator tętnic kończyn objawia się nagłym, trudnym do zniesienia bólem łydki i stopy lub ręki i palców. Ponadto występują: 1) uczucie zimna w kończynie, drętwienie i mrowienie, 2) zblednięcie kończyny, która staje się woskowoblada, 3) zniesienie czucia, 4) zniknięcie tętna poniżej zatoru. W zatorze rozwidlenia aorty, tj. końcowego odcinka aorty i tętnic biodrowych, objawy dotyczą obu kończyn dolnych. Do objawów miejscowych dołączają się często objawy ogólne, takie jak np. wstrząs.

W ciężkim, ostrym niedokrwieniu może szybko (już po upły­wie 24 godz.) powstać martwica stopy i podudzia, w lżejszym objawy stopniowo się zmniejszają, a nawet częściowo ustępują. Jednak nawet po uzyskaniu poprawy niedrożność zaczopowanego odcinka pozostaje. Niedokrwienie ostre zmienia się w niedokrwienie przewlekłe, które objawia się chromaniem przestankowym, z chwilą gdy chory zacznie chodzić.

Leczenie. W zatorach mniejszych tętnic (podudzia, przed­ramienia), zwykle nie dających wyraźnych objawów większego nie­dokrwienia, stosowane jest leczenie zachowawcze, polegające na podawaniu leków obniżających krzepnięcie krwi i rozszerzających naczynia.

W zatorach większych tętnic jedynie skutecznym leczeniem jest operacyjne usunięcie skrzeplin, tzw. embolektomia. Wy­konuje się-ją wprowadzając do tętnicy przez masy zatorowe długi cew­nik zakończony balonikiem. Po przejściu przez zator balonik napełnia się powietrzem i ąjopniowo co­fając cewnik usuwa się zator przed balonikiem. Operacje tego rodzaju ratują kończynę z zachowaniem jej pełnej sprawności czynnościowej u ok. 95% chorych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.