Choroby naczyniowe układu nerwowego

Tętniaki naczyń mózgowych są najczęściej wrodzone – powstają na tle zaburzeń rozwojowych ścian tętnic mózgowych. Umiejscawiają się zwykle w dużych naczyniach tętniczych podstawy mózgu, mają kształt workowaty o średnicy od kilku mm do kilku cm.

Pierwszym objawem istnienia tętniaka jest przeważnie nagłe je­go pęknięcie i w następstwie wylew krwi do przestrzeni podoponowej, a często do mózgu. Niewielkie krwawienie może nastręczać trudności rozpoznawcze, ponieważ występujące wówczas objawy: bóle głowy, nudności i wymioty, uczucie „sztywności karku” i stany pod­gorączkowe, a po kilku dniach objawy rwy kulszowej — brane są czę­sto za grypę lub zatrucie pokarmowe. Dopiero nakłucie lędźwiowe wy­kazujące domieszkę krwi w płynie mózgowo-rdzeniowym nasuwa po­dejrzenie tętniaka. Masywny krwotok z tętniaka, zwłaszcza usz­kadzający mózg, powoduje głębokie zaburzenia świadomości i niedow­ład lub bezwład kończyn, a nierzadko zgon w ciągu kilku do kilkuna­stu godzin. Niekiedy tętniak powiększając się powoli uciska na sąsia­dujące nerwy i jeszcze przed pęknięciem wywołuje niepokojące obja­wy, np. porażenie nerwu okoruchowego.

Rozpoznanie. Każdy wylew krwi do mózgu — zwłaszcza u mło­dych ludzi — nasuwa podejrzenie pęknięcia tętniaka. Badaniem roz­strzygającym jest angiografia mózgowa.

Leczenie jest operacyjne. Bardzo skomplikowana operacja tego rodzaju jest możliwa u chorych w dość dobrym stanie ogólnym i kryje w sobie niekiedy znaczny element ryzyka. Czasami umiejscowienie tętniaka lub jego kształt nie pozwalają na wykonanie doszczętnej ope­racji i w niektórych wypadkach zabieg polega na zamknięciu tętnicy, którą płynie krew do tętniaka, jeżeli wykonane specjalne próby wyka­żą małą szkodliwość tego zabiegu.

Naczyniaki mózgu. Powstają w życiu płodowym w postaci kłębo­wiska nieprawidłowo wykształconych naczyń tętniczych i żylnych, między którymi znajduje się prawidłowa tkanka nerwowa. Bywają róż­nej wielkości — od bardzo małych do obejmujących kilka płatów móz­gu. Występują znacznie rzadziej niż tętniaki i ujawniają się zwykle w młodym wieku.

Pierwszym objawem choroby jest często nagły krwotok, który może uszkodzić mózg powodując kalectwo, a nawet zgon chorego. Równie często jak krwawienie mogą występować, wywołane niedo­krwieniem mózgu, napady padaczkowe. Rozstrzygającym bada­niem jest angiografia mózgowa.

Leczenie jest operacyjne. Polega na usunięciu naczyniaka, a jeśli jest to niemożliwe, na zamknięciu naczyń doprowadzających do niego krew, co nie zawsze jest wystarczające.

Naczyniaki rdzenia kręgowego występują bardzo rzadko. Choro­ba może mieć przebieg o objawach takich, jakie daje rozrastający się guz albo też objawy występują nagle w następstwie krwawienia. Rozpoznanie opiera się na angiografii rdzeniowej bądź operacji zwiadowczej. Leczenie chirurgiczne. Całkowite usunięcie naczy­niaka nie zawsze jest możliwe.

Zwężenie lub niedrożność tętnic domózgowych i mózgowych. Najczęściej przyczyną udarów mózgowych (zob. Choroby układu nerwowego, s. 1039) jest nagłe niedokrwienie, spowodowane zamknię­ciem lub zwężeniem tętnic przez zakrzep. Około 50% chorych nie przeżywa udaru mózgu, a u znacznej liczby pozostaje trwałe kalectwo.

Leczenie. Zakrzep tętnicy środkowej mózgu, który zwykle bywa przyczyną udaru, próbuje się usuwać mikrochirurgicznie. Innym spo­sobem leczenia jest wytworzenie połączenia między tętnicą powłok czaszki i tętnicą mózgową. Leczenie operacyjne zakrzepicy tętnic do­prowadzających krew do mózgu — tętnicy szyjnej i tętnicy kręgowej — daje najlepsze wyniki we wczesnym okresie choroby, gdy jeszcze nie nastąpiło trwałe kalectwo.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.