Uszkodzenia kończyn górnych

Złamania obojczyka. Najczęściej obojczyk łamie się na granicy 1/3 części środkowej i obwodowej. Złamanie objawia się zniekształce­niem obrysów tej okolicy oraz bólem przy próbie poruszania kończyną. Ponieważ odłam obwodowy pod wpływem ciężaru kończyny obniża się ku dołowi, kikut odłamu bliższego zazwyczaj napina skórę. W złama­niach typu „zielonej gałązki”, kiedy nie dochodzi do przemieszczenia odłamów, uwagę zwraca kątowe załamanie się obojczyka, najczęściej w połowie jego długości.

Leczenie. Najlepsze wyniki daje leczenie zachowawcze. Metodą z wyboru jest dobrze założony opatrunek ósemkowy.

Nadwichnięcie i zwichnięcie w stawie barkowo-obojczykowym. Do uszkodzenia dochodzi z powodu zerwania włókien więzadła barko- wo-obojczykowego i kruczo-obojczykowego. Objawem jest ból po­wodujący ograniczenie funkcji kończyny, niestabilność i nadwichnię­cie lub zwichnięcie w stawie barkowo-obojczykowym (koniec barkowy obojczyka wystercza ku górze).

Leczenie, zwykle zachowawcze, polega na unieruchomieniu bar­ku w opatrunku gipsowym na okres kilku tygodni. Jeśli nie daje to efektu, konieczne jest leczenie operacyjne.

Zwichnięcia w stawie mostkowo-obojczykowym. Z reguły do­chodzi do przemieszczenia obojczyka do przodu. Uszkodzenie obja­wia się uwypukleniem tej okolicy, napinaniem skóry ną przemie­szczonym mostkowym końcu obojczyka, nadmierną ruchomością oraz bólem, nasilającym się przy próbach poruszania kończyną.

Leczenie polega na nastawieniu zwichnięcia, unieruchomieniu kończyny w opatrunku gipsowym na okres kilku tygodni. Nienastawienie zwichnięcia lub niemożność utrzymania nastawienia stanowi wskazanie do leczenia operacyjnego.

Złamania łopatki. Do złamań łopatki dochodzi w następstwie sil­nych urazów powodujących zazwyczaj jednocześnie obrażenia żeber i kręgosłupa. Uszkodzenie objawia się obrzękiem i bólem nasilającym się przy próbie ruchu w stawie ramiennym.

Leczenie. Złamania trzonu łopatki wymagają przeważnie jedynie czasowego ograniczenia funkcji kończyny. Zaklinowane złamania szyjki łopatki wymagają natychmiast unieruchomienia kończyny na kilka tygodni.

Zwichnięcia barku. Zwykle są to zwichnięcia przednie stawu ramienno-łopatkowego. Zwichnięcia pachowe tylne i wyprostne zdarzają się wyjątkowo rzadko.

Z racji uszkodzenia tkanek okołostawowych oraz powikłań neurolo­gicznych najbardziej niebezpieczne jest zwichnięcie wyprost- n e. Uraz powoduje bowiem nie tylko oderwanie torebki stawowej i przerwanie pierścienia rotatorów, lecz także ucisk na splot pachowy.

W typowym, przednim zwichnięciu barku występuje spła­szczenie obrysów i napinanie skóry nad wyrostkiem barkowym oraz przymusowe ustawienie barku. Ruchy są zniesione z powodu bólu. Głowa kości ramiennej znajduje się w dole pachowym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.