Leczenie przepuklin

Jedynym skutecznym sposobem leczenia przepukliny jest zabieg operacyjny. Wiek nie odgrywa decydującej roli, ponieważ powikłania w postaci uwięźnięcia przepukliny, niedrożności i zadzierzgnięcia sta­nowią większe zagrożenie życia niż ryzyko operacji.

Operacja polega na odsłonięciu worka przepuklinowego, odpro­wadzeniu do jamy brzusznej jego zawartości i zamknięciu szwami wrót przepuklinowych. W przypadkach wielkich przepuklin konieczne jest niekiedy wzmocnienie mięśni i powięzi brzucha przez wszycie w nie siatki z tworzywa sztucznego.

Przed operacją przepukliny nieuwięźniętej powinny być sta­rannie leczone wszystkie choroby, które po zabiegu operacyjnym mog­łyby powodować częste i nadmierne wzmożenie ciśnienia śródbrzuszne- go obciążającego miejsce operowane. Do chorób tych zalicza się: prze­wlekłe nieżyty oskrzeli powodujące uporczywy kaszel, uczulenia wy­wołujące gwałtowne kichanie, przewlekłe zaparcia, a u mężczyzn prze­rost gruczołu krokowego sprawiający znaczne trudności w oddawaniu moczu.

Po operacji przez 4-6 tygodni nie wolno wykonywać więk­szych wysiłków fizycznych. Czas powrotu do pracy zależy od jej cha­rakteru. Po operacjach przepuklin nawrotowych osobom ciężko pracu­jącym fizycznie doradza się zmianę wykonywanej pracy.

Jeśli ogólny stan chorego nie pozwala na wykonanie operacji przepukliny nieuwięźniętej, co zdarza się rzadko, lekarz zaleca noszenie specjalnego pasa, który przeciwdziała przemieszczaniu się zawartości worka przepuklinowego pod powłoki skórne.

Pas przepuklinowy wyposażony jest w poduszeczkę (pelo- tę) z twardego materiału, którą umieszcza się nad wrotami przepukli­nowymi. Zakłada się go przed wstaniem z łóżka w pozycji leżącej, po dokładnym odprowadzeniu zawartości przepukliny do jamy brzusznej. Pas powinien być nałożony tak, aby zapobiegał wyjściu przepukliny nie tylko w pozycji leżącej, ale i podczas chodzenia, siedzenia, a na­wet działania tłoczni brzusznej. Pelota nie powinna zbyt mocno uci­skać okolicy wrót przepukliny, gdyż może to spowodować powstanie na skórze odleżyn. Pas nosi się na gołe ciało, ponieważ bielizna pod nim powoduje ześlizgiwanie się poduszki i tym samym zmniejsza sku­teczność jej działania. Pas zdejmuje się na noc pod warunkiem, że chory nie cierpi na uporczywy kaszel. Zawsze należy dbać o czystość skóry nad przepukliną.

Pas przepuklinowy jest stosowany tylko u nielicznych chorych jako leczenie łagodzące i ostateczne. Noszenie go przed odwlekaną przez chorego operacją czyni ją trudniejszą, powodując w uciskanych tkan­kach zmiany wsteczne, zmienia na gorsze warunki anatomiczne. Tam, gdzie operacja może i powinna być wykonana, pasy przepuklinowe stwarzają szkodliwe pozory leczenia nie usuwając niebezpieczeń­stwa uwięźnięcia przepukliny. Stosowanie pasa w przepuklinach nieodprowadzalnych jest przeciwwskazane, nie spełnia on bowiem swojej roli.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.