Odrzucenie przeszczepu

Nasza dotychczasowa wiedza na temat przebiegu reakcji powo­dujących odrzucenie przeszczepów nie jest pełna. Wiadomo, że odrzucenie przeszczepionej tkanki jest spowodowane obecnością u dawcy antygenów, których nie ma w organiźmie biorcy. Nasile­nie tej reakcji zależy od siły wprowadzonego antygenu. Antygen po­woduje u biorcy powstanie przeciwciał i wystąpienie reakcji, która wywołuje gromadzenie się wokół przeszczepu limfocytów i komó­rek osocza. Atakują one i uszkadzają naczynia krwionośne przeszcze­pu. Śmierć przeszczepu jest więc następstwem jego nie­dokrwienia.

Przeszczepianie nerki

Wskazaniem do przeszczepienia nerki jest schyłkowa niewydolność tego narządu. Ocenia się, że corocznie do leczenia przeszczepieniem nerki kandyduje 20 – 40 chorych na milion Judzi.

Przeszczepiana nerka może pochodzić od żywego dawcy lub ze zwłok. Żywy dawca, zgłaszający się dobrowolnie, musi być zdrowy fizycznie i psychicznie oraz musi mieć zgodny z biorcą układ grupowy krwi. Po oddaniu jednej nerki życiu dawcy nie zagraża niebezpieczeń­stwo, nie ulega ono też skróceniu. Po upływie kilku miesięcy pozosta­ła druga nerka przerasta i przejmuje ok. 70-80% wyjściowej czynnoś­ci pobranego narządu. Śmiertelność związana z oddaniem nerki wyno­si ok. 0,1% i-stanowi takie samo ryzyko, jakie ponosi kierowca samo­chodu przejeżdżającego rocznie 12 — 16 tys. km.

Nie istnieją żadne przepisy, które by określały warunki i zasady do­browolnego oddania narządu (nerki) przez osoby dorosłe, ani też przez osoby młodociane i nieletnie. Obowiązują tu jedynie moralne zasady etyki lekarskiej i przepisy prawne nie mogące ich zastąpić. Powszech­nie uważa się, że z możliwości dobrowolnego oddawania narządów po­winny być wyłączone dzieci i młodzież.

Pomimo znamiennie lepszych wyników uzyskiwanych po przeszcze­pieniu nerki od dawcy będącego krewnym biorcy („spokrewnio­nego” genetycznie), istnieje tendencja do coraz szerszego prze­szczepiania nerek ze z włok. Dostępność tych nerek jest jed­nak bardzo ograniczona. Warunkiem powodzenia operacji jest dobra „jakość” narządu, który ma być użyty do przeszczepu. Oznacza to, że zdrowa nerka musi być pobrana w bardzo krótkim czasie po śmierci dawcy. Przeszczepianie narządów ze zwłok jest regu­lowane odpowiednimi aktami prawnymi.

Bez względu na to, czy nerka jest pobierana od osoby żywej czy ze zwłok, dawca musi odpowiadać ścisłym kryteriom — mu­si być w odpowiednim wieku i całkowicie zdrowy, aby żadne choroby nerek i inne nie mogły być wraz z nerkami przeniesione do organizmu biorcy. Dawcę i biorcę powinna w pewnym stopniu cechować zgod­ność immunologiczna. Przed przeszczepem są wykonywane wszelkie niezbędne badania. Problemem jest więc odpowiednie przechowywanie nerek. Obecnie można skutecznie przechowywać nerki do 24 godz., co przeważnie wystarcza do przeprowadzenia niezbędnych badań.

Odrzucanie przeszczepu jest dla biorcy głównym za­grożeniem w okresie pooperacyjnym. W większości przypadków odrzucanie następuje w okresie pierwszych 6 — 8 tygodni. Po przeszcze­pieniu nerki od krewnego przeszczep funkcjonuje po roku u ok. 90% operowanych, a po 5 latach u ok. 70%. Po przeszczepie nerki pobranej ze zwłok liczby te wynoszą odpowiednio ok. 70% i 50%. Już w pół ro­ku po operacji ponad 80% osób z przyjętym przeszczepem jest w pełni zdolnych do pracy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.