Gruźlica urologiczna

Gruźlicę układu narządów moczowych i męskich narządów płcio­wych określa się jako gruźlicę urologiczną. Jest to wtórna po­stać narządowa ogólnoustrojowego zakażenia gruźliczego. Z ogniska pierwotnego, najczęściej umiejscowionego w płucach, drogą krwionoś­ną lub limfatyczną zakażenie przenosi się prawie zawsze do kery ner­ki, gdzie tworzy się ognisko wtórne. Ognisko to albo goi się, albo dro­gą krwionośną, limfatyczną, kanalikową rozszerza się na warstwę rdzenną nerki. W wyniku martwicy powstaje ognisko rozpadu, a na­stępnie wysiew prątków na cały układ moczowy. Spływający mocz przenosi zakażenie do moczowodu i pęcherza moczowego. Powstają owrzodzenia i zmiany bliznowate. Doprowadza to do zniszczenia nerki i powstania roponercza. Zmniejsza się pojemność pęcherza moczowe­go, stopniowo ulega on zwłóknieniu. Gruczoł krokowy i najądrza zo­stają zakażone drogą krwionośną lub limfatyczną.

Objawami gruźlicy urologicznej są uporczywe, nie poddające się leczeniu zakażenia dróg moczowych, ropomocz jałowy, okresowy krwiomocz.

Rozpoznanie opiera się na dodatnich wynikach badań posie­wów moczu na prątki kwasooporne lub na charakterystycznych zmia­nach w pobranych wycinkach podczas operacji lub metodą biopsji. Pomocne są również wyniki badań endoskopowych i radiologicznych.

Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu leków przeciwprątkowych i trwa 2 lata. Następnie chory podlega stałej kontroli lekarskiej. Wskazania do operacji w gruźlicy urologicznej stano­wią: roponercze gruźlicze, rozległe zmiany jamiste w nerce, mały mar­ski pęcherz, zapalenie najądrza z przetoką skórną. Uzupełnieniem le­czenia zachowawczego i operacyjnego jest leczenie klimatyczne.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.