Zapalenia nieswoiste

Układ narządów moczowych jest szczególnie podatny na zakażenia. Do szerzenia się zakażenia usposabiają uszkodzenia mechaniczne na­błonka pokrywającego drogi moczowe i procesy chorobowe powodują­ce zastój moczu (wady wrodzone). Zakażenie przenosi się na układ moczowy drogą krwionośną, limfatyczną i na skutek cofania się moczu z pęcherza do górnych dróg moczowych. Szczególnie gwałtowny przebieg mają zakażenia u chorych z cukrzycą i po zabiegach endoskopowych. Zakażenie układu moczowego najczęściej wywołują bakte­rie Gram-ujemne, oporne na większość dostępnych antybiotyków i ma­jące właściwości rozkładania mocznika.

Objawem zakażenia dróg moczowych jest ropomocz i bakterio- mocz. W ostrej postaci choroby gwałtownie wzrasta temperatu­ra, występują dreszcze, odruchowe wymioty. Do tego mogą dołączyć się bóle w okolicy lędźwiowej, nad spojeniem łonowym, częstomocz bo­lesny, krwiomocz. W postaci przewlekłej objawy nie są tak wyraźne.

Leczenie polega przede wszystkim na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), zaleceniu choremu picia dużej ilości płynów, aby wywołać obfite wydalanie moczu. Po ustąpie­niu ostrych objawów oraz w każdym przypadku zakażenia przewlekłe­go dróg moczowych konieczne są specjalistyczne badania urologiczne w celu wykrycia ewentualnego podłoża organicznego stanowiącego przyczynę zakażenia. Mechaniczne przyczyny utrudniające odpływ moczu są usuwane operacyjnie. Bez usunięcia przyczyny mechanicz­nej nieskuteczne jest leczenie nawet celowanymi antybiotykami.

Zapalenie cewki moczowej. Choroba rozwija się głównie na sku­tek zakażenia rzeżączką lub rzęsistkiem, aczkolwiek częstą przyczyną bywają także: zwężenie ujścia zewnętrznego cewki, cewnikowanie i ciało obce.

Objawy ostrego zapalenia to ropno-śluzowy wyciek z cew­ki, zapalenie napletka i żołędzi, częstomocz bolesny. W postaci przewlekłej wyciek pojawia się po nocy w formie kilku kropel. Często dolegliwości bólowe i bolesny częstomocz wracają po wypiciu alkoholu. Zakażenie może szerzyć się na stercz, pęcherzyki nasienne i najądrza. Przewlekłe zapalenie może doprowadzić do zwężenia cewki.

Leczenie ostrego zapalenia polega na stosowaniu celowanego antybiotyku oraz unikaniu czynników mogących zaostrzyć stan zapalny. Ogranicza się alkohol, ostre przyprawy, stosunki płciowe. W przypadku wykrycia rzęsistka leczeni są oboje partnerzy. W lecze­niu przewlekłego zapalenia cewki stosuje się chemioterapeutyki oraz ciepło pod postacią kąpieli i okładów borowinowych.

Zapalenie pęcherza moczowego. W zapaleniu pęcherza moczowe­go u kobiet znaczną rolę odgrywają zapalenia narządów rodnych, ura­zy związane z pożyciem seksualnym, porodem i obniżeniem się narzą­dów rodnych. U mężczyzn zapalenie pęcherza występuje jednocześnie z chorobami utrudniającymi oddawanie moczu. Uporczywe i trudne w leczeniu są zapalenia pęcherza po napromienianiu. Objawem cho­roby jest częstomocz bolesny, parcie naglące, krwiomocz, ropomocz. Leczenie polega na stosowaniu antybiotyku celowanego, leków rozkurczowych i przeciwbólowych.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek i miedniczek nerkowych. Za­paleniu ulega miedniczka nerkowa i wtórnie miąższ nerki. Choroba ma skłonność do nawrotów i przejścia w stan przewlekły. Do najczęst­szych jej przyczyn należą: kamica nerkowa, ciąża, cukrzyca.

Objawy to silne napadowe bóle w okolicach lędźwiowych, wyso­ka temperatura, dreszcze, mdłości, wymioty, ropomocz, krwiomocz.

Leczenie polega na podawaniu celowanego antybiotyku, odpo­wiedniej ilości płynów, pozostawaniu w łóżku.

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek jest trudne do rozpoznania i leczenia. Objawy są często nikłe. W następ­stwie choroby powstają zmiany zanikowe w nerce, prowadzące do roz­woju nerkopochodnego nadciśnienia.

Czyrak, czyli ropień nerki, rozwijający się przeważnie w korze nerkowej, może być pojedynczy lub mnogi. Jest najczęściej Wynikiem zakażenia krwiopochodnego.

Objawy choroby: wysoka gorączka, silne bóle w okolicy lędźwio­wej po stronie ropnia, żywa bolesność przy wstrząsaniu okolicy nerki, nerka powiększona, wyczuwalna i bolesna.

Leczenie polega na podawaniu antybiotyków. W razie nasilenia objawów konieczne jest leczenie operacyjne, odsłonięcie nerki, drenaż ropnia.

Roponercze jest to ropne zakażenie wodonercza. Ner­ka jest bolesna, wyczuwalna. Objawy są podobne jak w ropniu ner­ki. Leczenie wyłącznie operacyjne, polega na usunię­ciu roponercza.

Ropień okołonerkowy polega na gromadzeniu się treści ropnej w tkance okołonerkowej. Zakażenie może nastąpić drogą krwionośną, limfatyczną lub na skutek przebicia się ropnia nerki.

Obj a wy. Występują bóle w okolicy lędźwiowej, gorączka z dre­szczami, uwypuklenie i zaczerwienienie skóry w tej okolicy.

Leczenie operacyjne polega na nacięciu i opróżnieniu ropnia Zapalenie jądra i najądrza. Zakażenie następuje drogą krwionoś­ną lub limfatyczną. Objawy: bóle w okolicy jądra, wprost tempera­tury ciała, powiększenie jądra i najądrza.

Leczenie. W początkowej fazie stosowane jest leczenie zachowa­wcze. Polega na uniesieniu worka mosznowego, stosowaniu okładów i antybiotyków. Jeżeli leczenie zachowawcze zawodzi, usuwa się opera­cyjnie jądro lub najądrze.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.