Miejscowy odczyn tkanek na zakażenie

Następstwem zakażenia jest uszkodzenie komórek i tkanek przez rozmnażające się drobnoustroje. Do zakażonych tkanek przedostaje się chłonka, osocze i krwinki białe, które biorą udział w zwalczaniu drobnoustrojów i ich jadów oraz w oczyszczaniu ogniska z obumarłych komórek i bakterii. W wyniku gromadzenia się wysięku, krwinek, martwych komórek powstaje tzw. naciek zapalny.

Objawem miejscowego odczynu zapalnego jest ocieplenie i zaczer­wienienie spowodowane zwiększonym przepływem krwi oraz ból, ob­rzęk i upośledzenie czynności zakażonych tkanek. Miejscowy odczyn zapalny może się kończyć naciekiem, po czym następuje proces odno­wy – cofania się zapalenia. Jeśli nasilenie zakażenia jest znaczne, do­chodzi do postępującego obumierania tkanek i powstania ropnia lub ropowicy. Ropień tworzy się wtedy, gdy wokół ogniska zapalnego powstanie bariera ochronna zbudowana z komórek, naczyń krwionośnych, kolagenu i okolicznych tkanek. W przeciwnym razie zakażenie szerzy się na okoliczne tkanki i dochodzi do ropowicy, tj. ostrego ropnego zapalenia tkanki łącznej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.