Ropne zapalenie tkanek miękkich

Do najczęstszych zakażeń ropnych wywoływanych przez gronkowce należą: czyrak, czyrak gromadny, ropne zapalenie gruczołów potowych dołu pachowego, zanokcica i zastrzał, które omówiono w „Chirur­gii ambulatoryjnej”, oraz ropnie i ropowice.

Ropień jest to ograniczone zbiorowisko ropy i częściowo lub całko­wicie zniszczonych tkanek. Wywołują go różnorakie bakterie, najczęś­ciej gronkowce. Powstaje w miejscach uszkodzenia tkanek, np. w krwiakach lub wygasłym uprzednio ognisku zakażenia.

Ropnie powłok dają objawy miejscowe: ból, zaczerwie­nienie, ocieplenie tkanki, miękkie uwypuklenie, twardniejące w częś­ciach obwodowych. Jeśli jama ropnia zawiera dużo ropy — charakte­rystyczny jest objaw chełbotania. Skóra nad ropniem jest początkowo zaczerwieniona, później bieleje, staje się cienka, napięta, błyszcząca. Czasami dochodzi do samoistnego przebicia ropnia przez skórę na ze­wnątrz, co prowadzi do korzystnego opróżnienia jego zawartości. Niebezpiecznym powikłaniem jest przebicie ropnia do tkanek leżących głębiej, gdzie proces zapalny może rozwijać się dalej, z wszystkimi wynikającymi z tego następstwami.

Ropnie w głębszych warstwach mięśni lub w jamach ciała, np. ropnie podprzeponowe, ropnie płuca czy mózgu, są trudniejsze do rozpoznania. O rozpoznaniu decydują zwykle objawy ogólne (gorączka, dreszcze i in.), „nakazujące” wykonanie nakłucia zwiadowczego lub badania radiologicznego.

Leczenie. Najprostszym a zarazem najskuteczniejszym sposobem leczenia ropni jest ich nacięcie i sączkowanie. Otwarcie ropnia usuwa zalegającą ropę i martwicze tkanki, zmniejsza działanie jadów bakte­ryjnych, zapobiega szerzeniu się zakażenia oraz przeciwdziała dalszym powikłaniom. Leczeniem wspomagającym może być w uzasadnionych przypadkach podawanie antybiotyków.

Rozlane zapalenie podskórnej tkanki łącznej występuje najczęś­ciej w obrębie kończyn. Wrotami zakażenia są zwykle: skaleczenia, owrzodzenie skóry, niewielkie zranienie, a nawet zwykłe otarcie na­skórka.

Objawem choroby jest zaczerwienienie i obrzęk kończyny. Często występuje też zapalenie naczyń chłonnych w postaci czerwonej, ociep­lonej i bolesnej smugi szerokości 4-5 mm, która przebiega wzdłuż na­czyń chłonnych od miejsca zakażenia do okolicznych węzłów chłon­nych. Węzły powiększają się, stają się bolesne, czasami ulegają zropieniu. Do stałych objawów należy podwyższona temperatura ciała.

Leczenie polega na unieruchomieniu i uniesieniu chorej kończy­ny, stosowaniu ciepłych wysychających okładów na całą kończynę oraz antybiotyków.

Ropowica tkanki podskórnej jest to ostre, postępujące zapalenie tej tkanki, wywołane najczęściej przez paciorkowce. Występuje prze­ważnie w obrębie kończyn. Objawia się znacznym zaczerwienie­niem, obrzękiem skóry i tkanki podskórnej, zajęciem układu chłonne­go oraz ciężkim ogólnym zakażeniem organizmu. Czasami powstają ogniska martwicy skóry. Często dochodzi do posocznicy i ropni prze­rzutowych.

Leczenie polega na wykonaniu szeregu nacięć i sączkowaniu ran, unieruchomieniu kończyny oraz podawaniu odpowiednich anty­biotyków.

Zakażenie rany operacyjnej może być wynikiem przeprowadzone­go zabiegu bądź też wewnętrznej infekcji szpitalnej. Źródłem zakaże­nia mogą więc być drobnoustroje znajdujące się w operowanym narzą­dzie, np. w żołądku, oskrzelach, drogach żółciowych lub naturalna flo­ra bakteryjna jelita. Częściej rozwijają się zakażenia rany po opera­cjach wykonywanych w „trybie nagłym”, takich jak otwarcie ropnia okołowyrostkowego czy podprzeponowego. Innym źródłem zakażenia bywają osobiste przedmioty chorego, nieprzestrzeganie przez niego hi­gieny, postępowanie wbrew zaleceniom lekarskim, jak np. odwiedza­nie po operacji sal „ropnych”, a również niewłaściwe, sprzeczne z za­rządzeniami zachowanie się osób odwiedzających (np. siadanie na łóż­ku chorego). Chory w okresie pooperacyjnym, zwłaszcza po ciężkich, rozległych zabiegach, jest szczególnie podatny na zakażenie na skutek osłabienia sił obronnych organizmu, a osoby odwiedzające są po pro­stu nosicielami bakterii, które mogą stać się przyczyną poważnych po­wikłań.

Leczenie zakażeń rany operacyjnej jest takie samo Jak wszyst­kich zakażeń chirurgicznych i polega m.in. na otwarciu rany i jej sączkowaniu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.