Intensywna opieka medyczna

Intensywne leczenie chorych z zaburzeniami zagrażającymi życiu jest ściśle związane z rozwojem i postępem reanimacji. W miarę jak metodyka reanimacji oddechowo-krążeniowej okazywała się skutecz­na, czyli w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, zaistniała ko­nieczność wspomagania i kontrolowania podstawowych czynności ży­ciowych u chorych wyprowadzonych ze stanu śmierci klinicznej. Wy­magało to utworzenia wydzielonych oddziałów, specjalnie przygotowa­nych kadrowo i pod względem wyposażenia.

Wprowadzanie nowych metod leczenia, wykorzystanie zdobyczy technicznych pozwoliło na zastosowanie nowego sprzętu oraz aparatu­ry kontrolującej i wspomagającej podstawowe czynności układów i narządów. W konsekwencji doprowadziło to do tworzenia oddzia­łów intensywnej opieki medycznej (OIOM) w ramach róż­nych specjalności zabiegowych i niezabiegowych. Tendencja taka ist­nieje nadal i ma wielu zwolenników, czego dowodem są wyspecjalizo­wane oddziały intensywnej opieki kardiologicznej czy neurologicznej, służące leczeniu niewydolności oddechowej, urazów i wielonarządowych uszkodzeń, niewydolności nerek lub wstrząsu. Organizowanie niewielkich, wysoce wyspecjalizowanych oddziałów jest przedsięwzię­ciem kosztownym i mogą sobie na nie pozwolić tylko niektóre ośrodki. Ze względów ekonomicznych korzystniejsze są wieloprofilowe oddziały intensywnej opieki medycznej, przeznaczone dla chorych z ciężkimi zaburzeniami układowymi i narządowymi, wymagających leczenia przez specjalistów z wielu dziedzin medycyny. Wielkość oddziału, jego ewentualne ukierunkowanie, podyktowane jest wymogami i możliwoś­ciami szpitala macierzystego. Ogólna liczba łóżek nie powinna prze­kraczać 10 -12, zwykle stanowi ona 1 – 2% wszystkich łóżek szpital­nych. Przyjmuje się, że liczba łóżek intensywnej opieki medycznej po­winna być podyktowana wielkością populacji, której ma służyć macie­rzysty szpital, nie zaś wielkością tego szpitala.

Wielokierunkowe i skuteczne postępowanie reanimacyjne, a także długotrwałe leczenie chorych z zagrożeniem życia wymagało wprowa­dzenia do intensywnej opieki wielu nowych aparatów medycznych i urządzeń monitorujących. Do potrzeb tej grupy chorych dostosowano również architekturę oddziałów i przyjęto odrębną organizację pracy.

W pojęciu intensywnej opieki medycznej mieszczą się trzy istotne elementy: intensywne leczenie, intensywny nadzór me­dyczny i intensywna opieka pielęgnacyjna. Stopień „udziału” poszcze­gólnych elementów zależy od stanu chorego, rodzaju choroby i okresu leczenia.

Intensywnym leczeniem powinni być właściwie objęci wszyscy cho­rzy, którzy znajdują się w stanie zagrożenia życia z powodu zakłócenia podstawowych czynności organizmu, takich jak: krążenie, oddychanie i zachwianie procesów metabolicznych. Ustalenie dokładnych wska- 1450 CHIRURGIA

zań w celu właściwego kwalifikowania chorych do intensywnego leczenia i odpowiedniego postępowania doraźnego bywa trudne i zwykle sprowadza się do indywidualnej oceny każdego chorego. Najczęściej są leczeni chorzy w stanie wstrząsu wywołanego różnymi przyczyna­mi. Wskazaniem do zastosowania specjalnego, wielokierunkowego le­czenia i opieki bywają przede wszystkim ostre zaburzenia krążenia i oddychania w następstwie chorób wewnętrznych i chirurgicznych, za­trucia oraz liczne obrażenia wielonarządowe.

Ciągła obserwacja chorych i nadzór za pomocą urządzeń monitoru­jących pozwalają często określić stopień zagrożenia życia, ukierunko­wać intensywne leczenie. Przedmiotem obserwacji i nadzoru są naj­częściej: stan świadomości chorego, wygląd jego skóry i błon śluzo­wych, stan opatrunków i drenów, wydalanie moczu, drożność dróg od­dechowych i czynności oddechowe, praca serca i stan układu krąże­nia! Ponieważ o powodzeniu prowadzonego leczenia decyduje właści­wa pielęgnacja chorych, szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa cho­rych na oddziałach intensywnej opieki medycznej ma działalność od­powiednio pod względem fachowym wyszkolonego personelu pielęg­niarskiego.

Oddział intensywnej opieki medycznej stanowi wydzieloną, specjal­nie wyposażoną technicznie strefę szpitala, w której istnieją możliwoś­ci stosowania różnych metod leczniczych, niemożliwych do wykonania w innych oddziałach szpitala.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.