PODSTAWOWE WIADOMOŚCI O ZNIECZULENIU I INTENSYWNEJ OPIECE MEDYCZNEJ

Postępowanie mające na celu zniesienie świadomości człowieka i w konsekwencji wprowadzenie go w głęboki sen, w bezbolesność wraz ze zniesieniem odruchów w odpowiedzi na stosowane bodźce jest określa­ne mianem anestezji lub znieczulenia ogólnego. Innym terminem, który oznacza to samo i był powszechnie używany dawniej, jest narkoza.

Dział medycyny i zarazem specjalność zajmująca się taką działal­nością nosi nazwę anestezjologii, a lekarze — specjaliści z tej dziedziny – nazywani są anestezjologami.

Wprowadzenie znieczulenia uwolniło operowanych od straszliwych bólów i jednocześnie przyczyniło się do rozwoju wielu działów nowoczesnej chirurgii i całej medycyny. Dzięki znieczuleniu, aseptyce i antyseptyce chirurgia poczyniła większe postępy w czasie jednego stule­cia niż uprzednio w czasie tysiąclecia. Odkrycia narkozy dokonał W.T.G. Morton, który 16 października 1846 r. przeprowadził pokaz ogólnego znieczulenia eterem dwuetylowym. Dalszy rozwój anestezji przebiegał nierównomiernie, z długimi okresami stagnacji. Dopiero la­ta dwudzieste i trzydzieste naszego stulecia przyniosły prawdziwy po­stęp w tej dziedzinie wiedzy.

W Polsce anestezjologia rozwinęła się i została wyodrębniona jako niezależna specjalność w latach pięćdziesiątych. To dosyć późno w od­niesieniu do historii i dziejów anestezjologii na świecie, a zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i w Anglii, gdzie już kilkadziesiąt lat wcześ­niej wprowadzono wykłady z tej dziedziny. Pierwsze oddziały anestez­jologii w tych krajach utworzono jednak dopiero w roku 1940 i tym samym zaakceptowano ją jako specjalność. Również w tym okresie po raz pierwszy pojawiło się określenie „nowoczesnej anestezjologii”, które miało oznaczać zapoczątkowanie etapu rozwoju opartego na no­wych metodach i środkach anestetycznych, wprowadzonych właśnie do użycia.

W miarę upływających lat ta stosunkowo nowa specjalność nabiera­ła coraz większego znaczenia. Obecnie „przerosła” już swoje tradycyj­ne określenia i przestała być tylko nauką o znieczuleniu ogólnym i miejscowym. Chociaż nadal podstawowym zajęciem lekarza anestezjo­loga jest znieczulenie chorych do zabiegów operacyjnych, to jednak zakres działalności klinicznej i wiedzy teoretycznej uległ znacznemu rozszerzeniu.

Obecnie anestezjologia zajmuje się następującymi zagadnieniami:

1)przygotowaniem chorych do operacji, znieczuleniem oraz prowa­dzeniem w okresie pooperacyjnym;

2)  znieczuleniem i zniesieniem bólu w położnictwie;

3)    diagnostyką i leczeniem różnych stanów związanych z uporczywy­mi dolegliwościami bólowymi;

4)  reanimacją;

5)  intensywną opieką medyczną i leczeniem;

6)    leczeniem chorych nieprzytomnych, chorych z niewydolnością od­dechową i we wstrząsie.

Dzięki rozwojowi anestezjologii, chirurgii, kardiologii i farmakolo­gii uległy zmianie poglądy na temat ryzyka związanego z operacją i znieczuleniem ogólnym. Do niedawna zabiegi operacyjne u ludzi w wieku podeszłym wykonywano tylko ze wskazań życiowych, a opera­cje planowe — tylko do 50 r. życia. Obecnie podeszły wiek nie stano­wi przeciwwskazania do operacji, a zakres samych zabiegów operacyj­nych jest praktycznie nieograniczony. Ryzyko związane z operacją ist­nieje wprawdzie nadal, ale przyczyną jest nie tyle znieczulenie ogólne, co powikłania w okresie pooperacyjnym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.