Znieczulenie przewodowe, czyli regionalne

Odwracalne i kontrolowane zahamowanie przewodnictwa bodźców w obrębie nerwów obwodowych, wywołane za pomocą środków znie­czulających miejscowo, nosi nazwę znieczulenia przewodo­wego lub regionalnego. W zależności od miejsca wstrzyknięcia środka znieczulającego oraz obszaru przerwania przewodnictwa ner­wowego, znieczulenie przewodowe można podzielić na: 1) nasiękowe, 2) odcinkowe, 3) pni, zwojów i splotów nerwowych, 4) zewnątrzopono­we, 5) podpajęczynówkowe.

Znieczulenie nasiękowe uzyskuje się wstrzykując środek miejscowo znieczulający w miejsce i okolice planowanego cięcia chi­rurgicznego; osiąga się w ten sposób zablokowanie zakończeń nerwo­wych. Taki sam wynik daje rozpylenie środka miejscowo znieczulają­cego na błonę śluzową, jeśli środek posiada właściwości przenikania przez błonę i wywoływania znieczulenia powierzchniowego.

Znieczulenie odcinkowe, albo inaczej terytorialne, polega na przerwaniu przewodnictwa w drobnych włóknach nerwo­wych, które przebiegają na drodze wstrzyknięcia środka znieczula­jącego.

Znieczulenie pni nerwowych, zwojów i splotów po­lega na podaniu środka znieczulającego bezpośrednio w miejsce, gdzie znajdują się te struktury. Pozwala to na przejściowe wyłączenie prze­wodnictwa w tych strukturach nerwowych, a tym samym na uzyska­nie bezbolesności w całej okolicy zaopatrywanej przez zablokowane nerwy.

Znieczulenie zewnątrzoponowe i podpajęczynów­kowe określane bywa również mianem znieczulenia lędź­wiowego ze względu na okolicę, gdzie wstrzykiwany jest środek. W następstwie znieczulenia zewnątrzoponowego dochodzi do bloko­wania korzeni nerwowych po ich wyjściu poza oponę twar­dą. Natomiast znieczulenie podpajęczynówkowe powoduje poprzeczną blokadę rdzenia kręgowego.

Znieczulenie zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe znajduje zasto­sowanie w wielu specjalnościach zabiegowych, zwłaszcza w chirurgii ogólnej, urologii, ortopedii, ginekologii i położnictwie. Znieczulenie tego rodzaju polecane jest do zabiegów operacyjnych wykonywanych na narządach położonych w podbrzuszu, w operacjach przepuklin, ży­laków kończyn dolnych, a także niekiedy do operacji na narządach nadbrzusza i klatki piersiowej. Znieczulenie zewnątrzoponowe i pod­pajęczynówkowe, chociaż nie pozbawione pewnych wad, ma wiele za­let w porównaniu ze znieczuleniem ogólnym. Kiedy nie ma przeciw­wskazań do wykonania znieczulenia lędźwiowego, jest ono stosowane zwłaszcza u ludzi w podeszłym wieku, z dodatkowymi chorobami ukła­du krążenia, oddychania i zaburzeniami metabolicznymi, u chorych otyłych, w chorobach nerek i wątroby. Pozwala bowiem uzyskać analgezję przy użyciu jednego środka zamiast wielu leków działa­jących silnie na układy i narządy, używanych przy znieczuleniu ogólnym.

Powszechne stosowanie znieczulenia przewodowego w chirurgii i in­nych specjalnościach zabiegowych wiąże się z dużym postępem, jakie­go dokonano w tej dziedzinie. Wprowadzono nowe środki o długim, wielogodzinnym działaniu i niskiej toksyczności, ulepszone i rozsze­rzone metody znieczulenia, a także zmodyfikowano i zmodernizowano sprzęt używany do tego rodzaju zabiegów. Wszystko to sprawiło, że znieczulenie przewodowe stanowi 30-35% wszystkich znieczuleń pro­wadzonych w salach operacyjnych i zabiegowych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.